Ik stond ertussenin. Letterlijk. Aan de ene kant Jill, suf en kwetsbaar, achter het groene steriele gordijn waar meerdere artsen aan het werk waren. Aan de andere kant Sammie. Daar leek het rustiger. Ik hoorde zelfs een zacht kreetje. En ik twijfelde: bij wie moest ik zijn?

Het was niet de start die we ons hadden voorgesteld. Maar het was wel onze start.

De rol die je niet kiest, maar krijgt
Vanaf dat moment begon een periode waarin ik mijn aandacht, zorgen en energie moest verdelen. Alles kwam tegelijk. Buidelen met onze kleine meid. Kolfspullen poetsen. Gesprekken met artsen en verpleegkundigen. Jill steeds opnieuw bijpraten, omdat haar concentratie en geheugen haar in de steek lieten. De couveuse schoonmaken. De verzorging van Sammie.

Soms wordt er gevraagd: “Was dat niet zwaar voor jou?”

Moet je daar medelijden mee hebben? Wat mij betreft niet.

Jill was ziek. Ze was slaperig, verward, kon niet zelfstandig uit bed komen. En Sammie… zij kreeg meer prikjes en onderzoeken dan ik ooit had kunnen bedenken. Terwijl zij warm en veilig in mama’s buik had moeten zitten. In dat licht vielen mijn taken volledig in het niet.

Overleven doe je samen
De zorgteams in het MMC in Veldhoven en het JBZ in Den Bosch hebben wat ons betreft een wonder verricht. Hun deskundigheid, aandacht en betrokkenheid waren van onschatbare waarde. In het ziekenhuis leef je van dag tot dag. Van uitslag naar uitslag. Van mijlpaal naar mijlpaal. Maar thuis begon pas echt de verwerking.

Thuis begint het verwerken
Toen de rust leek terug te keren, kwam er ruimte voor wat we hadden meegemaakt. We praatten met vrienden en familie. We checkten bij elkaar in. We zochten hulp bij een psycholoog. En we merkten hoe belangrijk het was om woorden te geven aan alles wat zo lang was weggestopt. 

Ook de terugkomavond van Care4Neo betekende veel voor ons. Daar spraken we andere ouders die wisten hoe dit voelt. Geen uitleg nodig. Geen verzachting. Gewoon herkenning. Wat ons betreft een absolute aanrader.

Vier jaar later
Nu, vier jaar later, gaat het gelukkig goed. Sammie groeit, ontwikkelt zich en is gewoon ons meisje. Wat is geweest, verdwijnt nooit helemaal, maar het krijgt wel een plek.

Een start waarin prematuriteit of dysmaturiteit een rol speelt, is ingrijpend en complex. Voor moeder. Voor kind. En zeker ook voor vader. Praten helpt. Het delen van ervaringen helpt. En soms helpt het simpelweg om gehoord te worden door iemand die hetzelfde heeft meegemaakt.

Heb je behoefte aan een luisterend oor of een gesprek met een ervaringsdeskundige? Er zijn organisaties, zoals Care4Neo, waar dit laagdrempelig en vanzelfsprekend kan. 

Je hoeft het niet alleen te doen.