Geboren in 1956

Mijn moeder verwachtte mij in september, maar zij werd ziek. Ze had nierstenen en lag in het ziekenhuis. Daardoor kwam ik veel eerder ter wereld. Ik woog minder dan 1500 gram, ongeveer zoveel als een pak suiker. Mijn hoofdje was zo groot als een sinaasappel en volgens de verhalen paste ik in de hand van mijn opa.

De neonatale zorg zag er in 1956 natuurlijk heel anders uit dan nu. Er waren geen couveuses met alle apparatuur die we tegenwoordig kennen. Ik verbleef in een warmtekamer. Mijn moeder heeft mij het eerste half jaar niet gezien. Ze was bang dat ik zou overlijden. In die periode kreeg ik borstvoeding van een andere vrouw.

Mijn oudste zus was toen vijf jaar. Toen ik haar onlangs over mijn verhaal vertelde, wist zij nog dat onze moeder in die tijd ontzettend veel heimwee had naar mijn zussen, die tijdelijk bij opa en oma waren ondergebracht.

Een bezorgde moeder

Toen mijn moeder na dat eerste halfjaar weer thuis was en voor mij ging zorgen, weigerde ik eten van haar aan te nemen. Mijn hele leven heb ik een hekel aan eten gehouden. Nog steeds.

Mijn moeder bleef altijd erg beschermend naar mij toe. Ze wilde eigenlijk nooit over mijn vroeggeboorte praten. Ik zei later weleens tegen haar: “Mam, misschien moeten we samen naar een psycholoog.” Daar geloofde ze absoluut niet in en daar kon ze zelfs boos om worden. 

Tot mijn tiende jaar ben ik door kinderartsen gevolgd. Zelf voelde ik me vooral een springlevend kind. Als mijn moeder zich zorgen maakte, zei ik: “Er is niks mis met mij, mam.”

Nu ik 70 ben, denk ik dat mijn moeder eigenlijk altijd bang is gebleven om mij te verliezen. Dat vind ik ergens ook verdrietig. Ik was echt een vaderskind. Mijn vader en ik waren gek op elkaar en ik heb een fijne jeugd gehad.

‘Dan word ik ook 100’

Als kind las ik ooit een verhaal over een tweeling uit China die samen in een schoenendoos paste. Zij zouden 100 jaar zijn geworden. Ik dacht meteen: dan word ik dat ook!

Misschien is dat ook wel tekenend voor hoe ik in het leven sta. Emotioneel voel ik me stevig.

Lichamelijk heb ik in mijn leven wel verschillende klachten gehad. Zo had ik vaak blaasontstekingen en veel problemen met mijn menstruatie. Soms lag ik drie dagen met buikpijn in bed. Toen de pil beschikbaar kwam, voelde dat voor mij als een enorme verandering.

Later kreeg ik zelf twee kinderen: een dochter en een zoon. Zij werden allebei zes weken te vroeg geboren, maar wogen allebei ongeveer acht pond. Daarnaast heb ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad en nog een zwangerschap die niet goed is verlopen.

Ook later in mijn leven heb ik het nodige meegemaakt. Drie jaar geleden brak ik mijn rug na een val uit bed en eerder brak ik bij een val ook mijn kaak. Maar op dit moment gaat het prima met mij.

Een leven vol liefde

Toen ik veertien was, leerde ik mijn huidige man kennen. We zijn nog steeds samen en nog altijd gek op elkaar.

Ik vind het lastig om andere mensen raad te geven. Wel weet ik hoeveel moed er soms nodig is.

Toen ik op de website van Care4Neo het verhaal las over de geboorte van de premature Cas, die het uiteindelijk niet heeft gehaald, moest ik erg slikken. Zo’n verhaal raakt me.

Over mijn eigen moeder denk ik tegenwoordig ook anders. Ik gaf haar vroeger briefjes waarop ik schreef dat ik van haar hield, maar daar kreeg ik nooit antwoord op. Ze was een nuchtere Groningse. Misschien ben ik dat zelf ook wel een beetje. Je kunt je afkomst tenslotte nooit helemaal verloochenen. Mijn moeder kwam uit Groningen, mijn vader was een Hagenees en mijn echtgenoot is een echte Fries.

Nu ik in 2026 70 jaar ben geworden, wilde ik mijn verhaal graag bewaren en delen. Want ook een vroeggeboorte van zeventig jaar geleden blijft een bijzonder verhaal.