De verpleging kwam de kamer binnen en zei: “We gaan de longen van uw dochter voorbereiden voor een eventuele bevalling binnen 48 uur met behulp van een keizersnede. Voor een standaard bevalling waren uw dochter en u te zwak.” Ik kreeg diezelfde avond nog de eerste prik om de longen van onze dochter voor te bereiden… Ik was bang. Ik vond het allemaal doodeng. Ik keek naar mijn man Ronald en dacht alleen nog maar: hoe dan? Wat gebeurt hier? We hebben nog niet eens een naam voor onze dochter, de kamer is niet af, ik ben er helemaal nog niet klaar voor. Ronald keek me aan en zei alleen maar: “Komt goed… rustig…” Nadat mijn bloeddrukwaarden drie keer een piek hadden bereikt, besloten de artsen in Harderwijk om mij over te plaatsen naar Zwolle, omdat ze daar meer ervaring hadden met bevallingen vóór de 32e zwangerschapsweek en baby’s met een groeiachterstand.

De rit met de ambulance was doodeng! Wat gaat er gebeuren? Komt onze dochter vandaag al? Ik had gigantisch heftige hoofdpijn en hartkloppingen. Het gevoel van geen controle meer te hebben was doodeng, maar ik probeerde zo goed als het ging rustig te blijven, want ik wist dat ik niet alleen was. Mijn partner was er. Toen ik eenmaal was opgenomen in Zwolle en op mijn kamer was, kwam ook al de gynaecoloog langs. Ze zei dat ze niet kon voorspellen wanneer of wat er precies zou gebeuren, maar dat ik me wel alvast moest voorbereiden op het feit dat ik niet meer naar huis zou gaan zonder straks moeder te zijn.

Ik moest vanaf 00.00 uur 's nachts nuchter blijven voor een eventuele keizersnede de volgende dag. Slapen kon ik die nacht zo goed als niet. In de ochtend kwamen de artsen weer binnen, omdat mijn waardes steeds slechter werden en de medicijnen mijn bloeddruk ook niet konden laten zakken. “We gaan naar de operatiekamer en halen jullie kind,” hoorden we ze zeggen. Ik keek naar mijn partner en de tranen barstten uit me. Ik kon me niet meer sterk houden.

Gaat ons meisje sterk genoeg zijn? Hoe ziet ze eruit? Moet ze aan de beademing? Wat kunnen we verwachten? Wat als er met mij iets misgaat tijdens de operatie?

Op 15 juli 2024, om 13:13 uur, werd onze dochter Emmi geboren. Ze woog slechts 1250 gram en was 39 cm lang. Met 32 weken en 0 dagen zwangerschap begon ons avontuur op de neonatale intensive care unit (NICU) in Zwolle. 

De eerste dagen waren gevuld met angst en onzekerheid. Ik was angstig en bezorgd, terwijl papa Ronald positief bleef en vertrouwen hield. Gelukkig bleek Emmi een ongelooflijk sterke meid te zijn. Ondanks haar vroege geboorte had ze geen beademing nodig, wat ons veel hoop gaf. Onderweg vanuit de OK-kamer richting de intensive care besloot Emmi dat ze geen beademing nodig had en trok de spuiten eruit. De dokters keken en dachten: oké, we zien het wel… en ja hoor, Emmi kon zelfstandig ademen. Mijn emoties waren net een achtbaan. De hormonen van de zwangerschap, de angst toen ik zo ziek werd, de gedachten: ga ik dit overleven? Gaat ons meisje dit overleven? 

Kleine stappen vooruit 

Langzaam maar zeker zagen we verbetering in de groei. Ze kwam in vijf dagen tijd 80 gram aan en had geen moeite met het verdragen van mijn borstvoeding. Sem (12) en Milan (8), de twee zoons van Ronald, kwamen iedere dag naar Zwolle om te buidelen met de kleine meid en natuurlijk voor emotionele steun voor mij. Na een week op de intensive care werd Emmi overgeplaatst naar Harderwijk. Ze begon aan te komen en groeide ook in de lengte. Elke gram die ze aankwam, elk flesje dat ze kon leegdrinken of aan de borst, elke mijlpaal was een overwinning. De eerste keer dat ze aan de borst dronk of een flesje van ons leegdronk, was een moment van pure vreugde. Deze kleine stappen vooruit gaven ons de kracht om door te gaan. 

We brachten zoveel mogelijk tijd door naast de couveuse, met buidelen, vertelden verhalen en hielden haar kleine handjes vast. Deze momenten, hoe klein ook, waren onbetaalbaar en hielpen ons een sterke band op te bouwen met onze dochter en zusje Emmi. 

Steun van familie 
Eigenlijk zouden we op 13 juli voor drie weken op vakantie gaan met de jongens, maar precies een dag voor vertrek besloot mijn lichaam te gaan waarschuwen. We hadden het niet gered zonder de steun van onze familie. Zij hebben in het begin vaak de jongens opgevangen zodat Ronald de nachten bij mij kon zijn. De liefde van Ronalds familie, de bemoedigende woorden en praktische hulp maakten een enorm verschil. Van oppassen op de jongens tot berichten van hoop en gebeden – elke daad gaf ons kracht en vertrouwen, wat er ook mocht komen. 

Onze twee zoons, Milan en Sem, waren ook een grote steun. Zij gaven ons de kracht en motivatie om door te gaan en bleven positief en liefdevol, ondanks de moeilijke omstandigheden.

Advies voor andere ouders

Als je zelf in een vergelijkbare situatie zit, weet dan dat je niet alleen bent. De weg van vroeggeboorte of zwangerschapsvergiftiging is heel heftig, vooral voor de moeder, maar ook vol met momenten van vreugde en trots.