“Mijn vrouw Mariëlle en ik hadden op 24 mei 2013 een extra controle in het streekziekenhuis, omdat de groei van ons kind achterbleef in de gewenste lijn. De dag van de 25^ste verjaardag van Mariëlle. Alles is in orde en met een gerust gevoel gaan we naar huis.” 

Strakke bandgevoel
“In de middag pakt Mariëlle haar rust en sta ik in de keuken om de verjaardagstaarten te maken. Ik zet net de laatste taart in de koeling als Mariëlle uit bed komt. Ze heeft last van haar rug en besluit om een ontspannende douche te nemen. Dat helpt niet. De pijn in haar rug breidt uit. Alsof een band om haar heen wordt gesnoerd. Ik ken mijn vrouw maar al te goed. Als zij klaagt over pijn, dan is het serieus.”

Verbaasde blik
“Ik bel de verloskundigenpraktijk om advies in te winnen. Mariëlle kan niet zitten, liggen of lopen. De bandpijn wordt steeds heftiger. Na nog een belletje besluit de verloskundige langs te komen. Als ze er is, neemt ze een urinemonster. Foute boel!  Ze besluit om direct naar het ziekenhuis te vertrekken. Ik volg haar instructies blind op. We komen door de deuren van de spoedafdeling. De gynaecoloog, die we in de ochtend nog spraken, komt ons met een verbaasde blik tegemoet.”
 

Met rug tegen de muur
“De pijn is bij Mariëlle ondertussen zo erg dat ik haar moet ondersteunen. Door het verplegend personeel wordt ze naar een kamer gebracht en op bed gelegd. Acht verpleegkundigen en twee artsen staan om het bed heen. En ik? Ik sta letterlijk met mijn rug tegen de muur in de kamer. De wereld tolt onder mijn voeten. Alles wat ik liefheb, voel ik als los zand tussen mijn vingers doorglippen.” 

Acute HELLP en PE
“Ik hoor de bezorgdheid in de stemmen aan het bed en zie de blikken in hun ogen. Ik realiseer me hoe serieus het misgaat. Mariëlle heeft een bloedruk van 244 over 144, bijna geen nierfunctie meer en de leverfunctie is nihil. Dat bandgevoel wat ze had, bleek leverpijn. De verloskundige begeleidt me de kamer uit. Ze proberen mijn vrouw te stabiliseren. Het blijkt dat ze acute HELLP en PE heeft. Mariëlle moet stabiel genoeg zijn om haar te kunnen verplaatsen naar Erasmus MC Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam.”

Rationele modus
“In een stresssituatie schiet ik altijd in een rationale modus. Paniek is voor later. Kalm en beheerst bel ik familie en naaste vrienden om hen in te lichten. In de vroege avond is Mariëlle stabiel genoeg voor transport naar het Erasmus MC Sophia Kinderziekenhuis. Ik rijd mee in de ambulance. In een kamer wordt Mariëlle aan alle apparatuur gelegd om haar en de baby in de gaten te houden. Tegen middernacht loopt een arts de kamer binnen. Ze heeft twee mappen bij zich, waarin alle informatie staat over vroeggeboorte. Ik ben doodop en heb amper energie voor een serieus gesprek. Ik raap mezelf bij elkaar. Dit gaat om Mariëlle en onze ongeboren zoon. Hun leven.”

Vier mogelijke scenario’s
“De vriendelijke arts speelt de realistische kaart. ‘Op dit moment is het leven van uw vrouw en kindje in groot gevaar. Het meest waarschijnlijke scenario is dat je het ziekenhuis verlaat zonder kindje en zonder vrouw. Het tweede scenario is dat je het ziekenhuis verlaat met vrouw, zonder jouw kindje. Nog een mogelijkheid is dat je hier als vader het ziekenhuis verlaat, maar zonder je vrouw. En het scenario waar we op hopen en waar we alles voor doen is dat je het ziekenhuis verlaat met jouw vrouw en kindje.’ BAM! Dat zijn dingen die je niet wil horen.” 

Slapen in de familiekamer
“De rest van de avond en nacht lopen artsen en verplegend personeel in en uit. Ik lig op een bed naast Mariëlle. De piepjes houden me wakker als de nacht vordert. Rond drie uur ’s nachts wordt Mariëlle naar de high-care gebracht. Voor mij is er geen andere plek dan de familiekamer. Ik vouw me op de bank, maar dat ligt niet fijn. Ik besluit om half vier in de auto te stappen en naar huis te rijden.”

Hartje dipt door medicatie
 “In de ochtend weer op pad naar Rotterdam. Daar aangekomen vind ik Mariëlle aan allerlei apparatuur. Er komt een arts langs en die ons verteld dat ze proberen om onze kleine zo lang mogelijk in de baarmoeder te houden. Dat is het beste voor onze baby.

De dag sleept zich voort, maar om half drie in de middag is er opeens actie. Het hart van onze kleine dipt op de bloeddrukmedicatie van Mariëlle. Zij kan niet zonder die medicatie. In no-time is Mariëlle op pad naar de OK. Moeder en kind kunnen niet langer samen zijn. Spoed! Weer zie ik verplegend personeel en artsen met grote zorg zich bekommeren om mijn vrouw en kind.” 

Spoedkeizersnede
“Voor ik het weet sta ik op roze crocs en heb ik scrubs aan. Ik zit naast het hoofd van Mariëlle tegen een blauw doek te kijken. Daarachter is het team bezig met een spoedkeizersnede om onze kleine en mijn vrouw van elkaar te verlossen. Ze kunnen niet met, maar gezien de termijn ook nog niet zonder elkaar. Na een termijn van 27 weken + drie dagen wordt onze Noah geboren. Ik ga met Noah mee naar de opvangkamer. Een keurige apgar-score 5, 10, 10. Bedekt met plastic gaat Noah het eerste moment van zijn leven door als kliekje grappen we in deze serieuze situatie. Een verpleegkundige adviseert: ‘Als je nog foto’s wil zonder slangetjes moet je die nu nemen, want de komende maanden lukt dat niet meer.’ Snel schiet ik wat foto’s.”

Noahs thuis: Nicu1-Bedje9
“Met de transportcouveuse gaan we langs Noahs moeder, die van de wereld geen weet heeft, naar de NICU. Daar aangekomen wordt Noah in zijn couveuse gelegd. Nicu1-Bedje9 is zijn thuis. Ik zit naast de couveuse en ik breek. Alles wordt me te veel en de situatie overweldigt me. De rollercoaster van de afgelopen 24 uren wegen, maar vallen ook van mijn schouders. Maken plaats voor het volgende hoofdstuk. Ik besef dat Mariëlle er nog niet voor Noah kan zijn, dus voelt het als mijn taak om er 200% voor hem te zijn.”

Verantwoordelijkheidsgevoel
“Voordat we naar de OK gingen, belde ik alle ouders om te laten weten dat Noah werd gehaald. Ze komen richting het ziekenhuis en bij aankomst vertel ik ze over Noahs bijzondere geboorte. Mariëlle verplaatst van de uitslaapkamer naar haar plek op de high-care. Ik loop met haar mee, langs de ouders die natuurlijk even de kersverse moeder willen zien. We zien ze in het voorbijgaan. Of Mariëlle ze bewust ziet, is voor mij een vraag. Naast dat ik de verantwoordelijkheid voel voor de kleine man in de couveuse weet ik ook dat ik er voor Mariëlle moet zijn.” 

Dagen op de NICU en high-care
“In de avond ga ik weer naar huis, trotse vader van Noah geboren met een geschat gewicht van achthonderd gram. Extreem prematuur en dysmatuur. De dagen vullen zich met autoritten naar Rotterdam. Langs Mariëlle, de mamadoekjes ophalen en door naar de NICU, daar de doekjes omwisselen bij Noah en de ochtendverzorging met de verpleging uitvoeren. Om in de middag mijn rondje NICU en high-care weer te vervolgen. Na drie dagen is Noah sterk genoeg voor een weegmoment, 760 gram. Wat is hij breekbaar en fragiel.”

Eerste buidelmoment
“Als Noah vijf dagen oud is, mag hij voor het eerst bij mij buidelen. Een bijzonder moment! Zittend op een stoel leggen twee verpleegkundigen Noah bij me neer. Via mijn schouders verdwijnen er allemaal slangetjes naar achter. Mijn hand ligt op borsthoogte en daarin ligt een luiertje. Zijn hoofdje ligt net boven mijn borst. Wat klein! Ik luister naar de piepjes en voel hem op me liggen. Het voelt onwerkelijk. Ik was er nog niet klaar voor. Ik had nog drie maanden te gaan, voordat ik vader zou worden. Emotioneel is het een mix van van alles. Trots, verantwoordelijkheid, maar ook (faal)angst, want ik ben opeens heel erg verantwoordelijk voor dat kruimeltje dat bij me ligt.”

Intense rust
“Tijdens het buidelen voel ik de warmte en rust door mijn lichaam stromen. Ik voel een connectie groeien. De intense rust is van korte duur. Na dertig minuten gaan allemaal alarmen af. Noah wordt zo rustig van het buidelen, dat zijn hartslag synchroniseert met die van mij. Mijn hartslag schijnt in rust extreem laag te zijn. Dat zijn hartslag synchroniseert is niet de bedoeling. Om wakker genoeg te blijven zing ik liedjes voor hem. Als geboren Rotterdammer kan het lied You Never Walk Alone natuurlijk niet achterblijven.”

Op zijn gemak
“Het feit dat hij zich op zijn gemak voelt bij me, doet me heel veel. Vertrouwen krijgen, zonder dat Noah het kan zeggen. Ik kan hem alleen mijn rust geven. Het gevoel geven dat hij bij mij hoort. Ik praat tegen hem. Vertel hem dat hij het goed doet, dat ik van hem houd en dat ik alles voor hem doe. Ik geloof zeker dat het aankomt. Dat zoiets verankerd en anders is het voor mij iets moois om in te geloven.”

Andere start van moeder-kind band
“Mariëlle haar situatie met het HELLP-syndroom is stabiel. Ze ligt nog op de high-care. Met haar woorden ‘Hoe is het met dat kind?’ gaan bij mij de alarmbellen af. Ik licht het verplegend personeel in. Ze bevestigen: de moeder-kind band, die is er niet. Mariëlle ziet foto’s van Noah en we zijn al een keer met bed en al naar de NICU gereden. Na zeven dagen buidelt Noah voor het eerst bij zijn moeder. Voor mij is dit moment net zo bijzonder als het moment dat Noah voor het eerst bij mij werd gelegd.” 

Vastgelopen door de gebeurtenissen
“Noah is een week oud als er voor ons een plek vrijkomt in het Ronald McDonald Huis.

Twee dagen later mag Mariëlle van de high-care af. Ondertussen is er voor mij psychische hulp ingeschakeld, want na alle gebeurtenissen loop ik redelijk vast. Ik heb fijne gesprekken met de psycholoog in het Erasmus Ziekenhuis. Ze geeft me handvaten om met de situatie om te gaan. Ik praat wel met Mariëlle, maar ze kan zich eigenlijk niets herinneren van de meest bizarre 24 uren in mijn leven.”

Veel buidelmomenten thuis
“Na drieënhalve week verlaten we de NICU en mag Noah naar een high-care unit in het Maasstad Ziekenhuis. Na weer drieënhalve week is de volgende stap en gaat Noah naar het streekziekenhuis in Dirksland. Een half uur rijden van ons huis. We zijn ruim tien weken verder als we op acht augustus Noah in zijn Maxi-Cosi meenemen naar huis. Thuis buidel ik vaak met Noah op de bank. Alsof mijn verantwoordelijkheidsgevoel groeit met iedere keer dat ik buidel. Rust en connectie opbouwen. Elke keer wat langer. Elke keer, meer connectie.”

Inzet van EMDR
“Voor mijn gevoel gaat het prima, maar er blijkt wat te broeien. Ik loop vast. De rust van thuis legt bloot wat ik eigenlijk al wist. Ik neem contact op met de huisarts en de psychologe van het Erasmus Ziekenhuis en zoek professionele hulp. Uiteindelijk blijken mijn trauma’s van de vroeggeboorte en de situatie van het HELLP- syndroom/Pre-eclampsie van Mariëlle voor mij zo een drempel te zijn dat EMDR-therapie wordt ingezet. Het slaat aan. In plaats van dat de situatie baas is over mij en mijn emoties, word ik de baas over de situatie en de bijbehorende emoties.”

Kern van bestaan
“Zelfs na al die jaren voel ik trots. Trots op Noah. De kleine vechter, die nu al lang niet meer zo klein is, maar nog altijd weet wat vechten is. Trots op Mariëlle, die ook vocht voor haarzelf, onze Noah en onze relatie. Ben ik trots op mezelf? Ik kan alleen maar zeggen dat ik heb gedaan wat ik kon. Wat normaal voor mij voelde om te doen. Wat ik vanuit de kern van mijn bestaan moest doen.”

Ongekende impact
“Terugkijkend op die tijd heeft de vroeggeboorte een ongekende impact op mij gehad. Ik nam afscheid van de roze wolk, leerde door te pakken en nooit bij de pakken neer te zitten. Ik nam afscheid van de persoon die ik zelf was. Er zijn mensen die me niet begrijpen en daar ben ik best blij om. Als ze me wel begrijpen, hebben ze een soortgelijke situatie meegemaakt. Tegenwoordig is er gelukkig meer aandacht voor vaders van te vroeggeboren kinderen, want ik heb me in het verleden vaak alleen gevoeld.”

Met elkaar in gesprek blijven
“In een artikel las ik destijds dat in een situatie van een traumatische vroeggeboorte bijna negentig procent van de huwelijken strandt vanwege het verwerken van het trauma. Mannen doen dat eenmaal anders dan vrouwen. Ik ben nog altijd blij dat ik de stap richting professionele hulp heb gezet. Door de gebeurtenissen zijn Mariëlle en ik veranderd. Ondanks dat we al een team waren, hebben we elkaar zeker opnieuw moeten leren kennen en vinden. We zijn er samen uitgekomen door met elkaar in gesprek te blijven en elkaar de ruimte te geven. Dat stelde ik mijzelf ook ten doel toen ik het artikel las.”

Gezin compleet maken
“Na Noah wilden we graag een tweede kind. Mariëlle was daar eerder aan toe dan ik. De angst op herhaling was groot. Ik wilde niet weer alles een keer in de waagschaal leggen. Ik kon het niet, maar wilde het zeker. Ons gezin voelde nog niet compleet. De impact van het HELLP-syndroom/ Pre-eclampsie en de vroeggeboorte blokkeerde mij om ons gezin compleet te maken. Zelfs na de EMDR-therapie die mij baas maakte over mijn emoties en het trauma. Pas vier jaar later kreeg Noah een zusje. Zij maakte ons gezin compleet.”