De eerste schrik al vroeg in de zwangerschap
Al vroeg in de zwangerschap, rond 5 à 6 weken, kreeg mijn vrouw ondraaglijke buikpijn. Het bleek te gaan om cystes van ruim 6,5 centimeter op haar eierstokken. Ze moest met spoed geopereerd worden om te voorkomen dat haar eierstokken zouden omdraaien.

Als aanstaande vader staat je wereld op zo’n moment meteen op zijn kop. Gelukkig mocht ik die eerste nacht bij haar in het ziekenhuis blijven om haar te ondersteunen.

Met spoed naar Groningen
Een paar maanden later, bij een termijn van 29 weken en 4 dagen, ging mijn vrouw voor controle naar het ziekenhuis vanwege een vermoeden van een blaasontsteking.

De werkelijkheid bleek helaas een stuk ernstiger. Ze had al 2 centimeter ontsluiting en een verkorte baarmoedermond. Met spoed en gillende sirenes werden we per ambulance naar Zwolle gebracht. Eenmaal daar aangekomen bleek de NICU vol te liggen, waardoor we meteen weer de ambulance in moesten, dit keer richting Groningen.

Pas een paar dagen later konden we terug naar Zwolle. Daar werden uiteindelijk, maar liefst tien weken te vroeg, onze grootste trots geboren: Jip en Nové. 

Een intensieve periode op neonatologie
Na drie spannende dagen op de NICU mochten we met de kleintjes naar de afdeling neonatologie in Enschede.

Daar brak een intensieve periode aan. We bleven regelmatig op de afdeling slapen om zo dicht mogelijk bij onze baby’s te zijn. Het ziekenhuispersoneel en alle betrokkenen op de afdeling stonden iedere dag voor ons klaar. Niet alleen met professionele zorg voor onze kinderen, maar ook met een luisterend oor en, wanneer de spanning en zorgen te veel werden, een tissue voor de tranen.

Omdat Jip en Nové nog zo kwetsbaar waren, mochten ze nauwelijks bezoek ontvangen op de kamer. Als er kraamvisite kwam, lieten we de kleintjes met trots zien. Daarna gingen we naar het bezoekersplein van de afdeling om rustig een kop koffie te drinken en een beschuit met muisjes te eten. Langzaam werden we er kind aan huis.

Opnieuw terug naar Zwolle
Na drie weken ging de gezondheid van Jip helaas hard achteruit. Door zijn ernstige dipjes moest hij met spoed terug naar het gespecialiseerde ziekenhuis in Zwolle. Nové mocht gelukkig met hem mee.

Voor ons betekende dat opnieuw twee spannende en slopende weken dicht bij het bedje van onze zoon en dochter.

De uiteindelijke terugkeer naar de afdeling in Enschede voelde daarna echt als een warm bad. De herkenning bij de verpleegkundigen en het personeel, die ons nog kenden van de eerste weken, gaf ons enorm veel rust.

Hoe gek het misschien ook klinkt in een ziekenhuiscontext: het voelde op dat moment bijna als thuiskomen.

Een eerste klein uitstapje
Een paar weken later ging het gelukkig zo goed dat Nové af en toe even van haar kamer af mocht.

Haar allereerste ‘uitstapje’ was naar de ontmoetingsruimte van de afdeling. Daar lieten we haar vol trots zien aan de mensen die ons al die weken hadden bijgestaan. 

Contact met andere ouders
Wat in deze periode ook ontzettend waardevol voor mij is geweest, is het contact met andere ouders die in hetzelfde schuitje zaten.

Zo leerden we een stel kennen met wie we tijdens de lange ziekenhuisdagen regelmatig samen zaten te eten. De band die je in zo’n heftige periode met elkaar opbouwt, is bijzonder. 

Tot op de dag van vandaag hebben we nog steeds heel fijn en intensief contact met hen.