Ervaringsverhalen van anderen uit de Care4Neo Community kunnen je herkenning bieden, realiteit en hoop.
Veteranenvader Gillis: vijf maanden ziekenhuis, daarna eindelijk thuis
Veteranenvader Gillis: vijf maanden ziekenhuis, daarna eindelijk thuis
Ervaringsverhaal van Gillis van de Zande
Gillis van de Zande en zijn vrouw Kim zijn de trotse ouders van Kai en zijn zusje Mae. Vier jaar geleden veranderde hun leven compleet toen Kai na 25 weken en 2 dagen zwangerschap werd geboren. Wat volgde was een intensieve periode op de NICU, vol onzekerheid, tegenslagen en waardevolle mijlpalen.
Een veel te vroege geboorte
Mijn naam is Gillis van de Zande en samen met mijn vrouw Kim zijn wij trotse ouders van onze zoon Kai en zijn zusje Mae. We wonen in Waalre, vlak bij het MMC Veldhoven, waar vier jaar geleden ons leven compleet veranderde.
Eind januari 2022 werd mijn vrouw opgenomen in het ziekenhuis met zwangerschapsvergiftiging. Na elf dagen van medicatie en monitoring werd de situatie te kritiek. Met een spoedkeizersnede werd onze zoon Kai geboren, na 25 weken en 2 dagen zwangerschap.
Hoewel de geboorte goed was verlopen, sloeg na de eerste nacht alles om. Door Kai’s onrijpe longen moest hij aan de beademing. Dit was het begin van een lange periode op de NICU, met veel tegenslagen en spannende momenten.
Stap voor stap vooruit
Het was extreem intens om te zien wat Kai allemaal te verduren kreeg. Soms voelde de situatie uitzichtloos. Kai bewees echter dat je de hoop nooit mag verliezen.
Na twee maanden lukte het hem bij zijn derde poging om van de beademing af te komen. Vanaf dat moment begon het tij te keren en werd de situatie stap voor stap minder kritiek.
Uiteindelijk mochten we na vijf maanden in het ziekenhuis, op de NICU en kinderafdeling, met Kai naar huis. Hoewel hij nog een sonde en zuurstofondersteuning had, voelde niets zo magisch als thuiskomen met zijn drietjes.
Na een jaar thuis was hij af van al zijn draadjes en slangetjes. Langzaam wist hij onze zorgen om te buigen in vertrouwen. Inmiddels is Kai een vrolijke kleuter en gaat hij vol trots naar de basisschool.
Terugkijken op een wonderbaarlijke periode
Hoewel het destijds in het ziekenhuis nog voelde als leven tussen hoop en vrees, kijk ik er nu op terug als iets wonderbaarlijks wat we hebben meegemaakt. Ik ben er trots op hoe we dit als gezin hebben doorstaan, maar bovenal ben ik trots op Kai, die zich overal doorheen heeft geslagen.

‘Blijf vertrouwen houden’
Ik hoop dat ons verhaal hoop kan geven aan andere ouders. Blijf vertrouwen houden, zelfs als tegenslagen zich alleen maar lijken op te stapelen. Vergeet daarnaast ook niet te genieten en trots te zijn op de mijlpalen van jouw kleintje in het ziekenhuis. Dat verdienen ze en jijzelf ook.
Tot slot hoop ik er via het buddyplatform van Care4Neo ook te kunnen zijn voor andere ouders die steun zoeken en zich herkennen in ons verhaal.